Akademia polskiego filmu

„Słownik filmu”, red. Rafał Syska, Krakowskie Wydawnictwo Naukowe, Kraków 2010

Ezopowy język

Jarosław Twardosz

Ezopowy język - sposób konstrukcji opowiadania filmowego polegający na świadomym ukryciu, a następnie zasugerowaniu treści, których twórca nie chce lub nie może, przedstawić wprost. Bezpośredni przekaz zostaje zastąpiony przez różnorodne wskazówki o charakterze symbolicznym, alegorycznym lub metaforycznym. Termin wywodzi się od imienia Ezopa, starożytnego bajkopisarza greckiego, który ludzkie wady przedstawiał pod postacią zwierząt. W kinie polskim język ezopowy charakterystyczny był dla filmów realizowanych w okresie PRL i wiązał się z próbami ominięcia cenzury politycznej. Obecny był w filmach Polskiej Szkoły Filmowej, w twórczości A. Wajdy, ale też w kinie rozrywkowym, np. posłużył się nim J. Machulski w Seksmisji.

J.T.

Wróć do poprzedniej strony