Artykuły
„Słownik filmu”, red. Rafał Syska, Krakowskie Wydawnictwo Naukowe, Kraków 2010
DKF
Elżbieta Wiącek
DKF - Dyskusyjny Klub Filmowy, zwany też kinem studyjnym, za którego prototyp uznaje się Everyman Cinema w Londynie, działające od 1933 r. W Polsce pojawiły się na fali odwilży. W 1956 było ich 26 - powstała wówczas Polska Federacja DKF. W PRL-u były to wówczas jedyne miejsca, gdzie można było obejrzeć większość filmów nieobecnych w oficjalnym repertuarze: tytuły zbyt ambitne dla decydentów, niejednoznaczne w wymowie lub niebezpieczne ideologicznie. Pokazom w DKF-ach, wspomaganych przez ambasady, towarzyszyły prelekcje oraz światopoglądowe dyskusje z krytykami i reżyserami. Rozkwit DKF-ów przypada na lata 80. - było ich wówczas 800. W latach 90. ich liczba spadła do 135 w związku z masową likwidacją sal kinowych, zamykaniem domów kultury i komercjalizacją kina.
E.W.
Wybrane wideo
-
O PROGRAMIE APF, dr Rafał Marszałek
-
Kształtowanie się rynku filmowego w Polsce na początku lat 90., dr Kamila...
-
Zjawisko Kina Moralnego Niepokoju- tematyka i problemy z terminologią
Wybrane artykuły
-
Podróż do krainy cieni. O ekranizacji „Doliny Issy” Czesława Miłosza i scenariuszu Tadeusza Konwickiego
Krzysztof Mętrak
„Kino” 1981, nr 188
-
„Panny z Wilka”. Pięć nieszczęśliwych kobiet z Wenus i zmęczony mężczyzna z Marsa
Teresa Rutkowska
„Kwartalnik Filmowy” 1997, nr 18
-
„A śmierć odmiga się w stawie...” "Panny z Wilka" Andrzeja Wajdy
Seweryn Kuśmierczyk
Zagubieni w drodze. Film fabularny jako obraz doświadczenia wewnętrznego, Warszawa 1999.



