Krzysztof Krauze
Reżyser filmowy, scenarzysta, operator. Urodził się 2 kwietnia 1953 roku w Warszawie. Absolwent Wydziału Operatorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1976; dyplom w 1978). Po ukończeniu studiów związał się z łódzkim Studiem Małych Form Filmowych „Se-Ma-For”, gdzie zrealizował kilka krótkich filmów animowanych, aktorskich, a także aktorsko-animowanych: Symetrie (1977), Elementarz (1978), Dwa listy (1979), Deklinacja (1979), Praktyczne wskazówki dla zbieracza motyli (1980), Dzień kobiet (1981). W 1983 roku w Studiu Filmowym im. Karola Irzykowskiego nakręcił dwa dokumenty: Robactwo (1984) i Jest (1984).
Jako reżyser pełnometrażowych filmów fabularnych zadebiutował w 1988 roku współczesną opowieścią obyczajową Nowy Jork – czwarta rano (nagroda za debiut w Gdyni). Popularność i uznanie przyniosły mu Gry uliczne (1996; nagrody w Gdyni), historia dwóch dociekliwych młodych ludzi – dziennikarza i operatora – którzy na własną rękę prowadzą dochodzenie w sprawie tragicznej śmierci krakowskiego studenta (przed napisaniem scenariusza tego filmu Krauze, wraz z Jerzym Morawskim, nakręcił dwa filmy dokumentalne poświęcone tragicznej śmierci Stanisława Pyjasa). Trzy lata później zrealizował Dług (kilka nagród w Gdyni, ze Złotymi Lwami na czele, pięć Orłów, Syrenka Warszawska, Złota Taśma). Dwóch przyjaciół postanawia założyć wspólną firmę. Gdy bank odmawia kredytu, pomoc ofiaruje przypadkowo spotkany kolega szkolny jednego z nich. Niestety, nic z tego nie wychodzi, ale kolega poniósł pewne koszty, stracił trochę czasu. A jego czas – jak się okazuje – jest niezwykle cenny… Takiego suspensu do tej pory jeszcze w polskim kinie nie było.
Ponad trzydzieści festiwalowych laurów (m.in. nagrody w Gdyni, Karlowych Warach, Chicago, Manili, Valladolid, Atenach, Los Angeles, pięć Orłów) przyniósł mu film następny – Mój Nikifor (2004), w którym pokazał trzy miesiące z roku 1960 i dwa dni z roku 1967, kiedy to wielką wystawę prac tytułowego bohatera otworzono w warszawskiej Zachęcie, oraz jeden dzień z roku następnego – dzień śmierci artysty. Zrealizowany wspólnie z żoną Joanną Kos-Krauze Plac Zbawiciela (2006), dramatyczna opowieść o młodym małżeństwie z dwójką dzieci, które znalazło się w finansowych tarapatach, również okazał się triumfatorem wielu festiwali (kilka laurów w Gdyni, w tym Złote Lwy, nagrody w Sozhou, Valladolid, Trieście, Moskwie, Zimbabwe, cztery Orły, Złota Taśma). Film najnowszy – Papusza (2013; współreżyseria: Joanna Kos-Krauze), poświęcony wybitnej poetce cygańskiej, festiwalowy pochód rozpoczął od wyróżnienia w Karlowych Warach.
W latach 2008-2011 Krzysztof Krauze był przewodniczącym Rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011).
Jerzy Armata
Filmografia (wybór)
-
1988
Nowy Jork – czwarta rano
-
1996
Gry uliczne
-
1999
Dług
-
2000
Gra (odcinek cyklu tv „Wielkie rzeczy”)
-
2000
Sieć (odcinek cyklu tv „Wielkie rzeczy”)
-
2000
System (odcinek cyklu tv „Wielkie rzeczy”)
-
2004
Mój Nikifor
-
2006
Plac Zbawiciela (współreżyseria: Joanna Kos-Krauze)
-
2013
Papusza (współreżyseria: Joanna Kos-Krauze)
Artykuły
-
Był w niebie, był w piekle, mógł malować. O "Moim Nikiforze" (2004) Krzysztofa Krauzego
Piotr Pławuszewski
"Pleograf. Kwartalnik Akademii Polskiego Filmu", nr 2/2016
-
Kamera przybita gwoździem albo celebracja powolności – sztuka operatorska Krzysztofa Ptaka
Katarzyna Taras
"Pleograf. Kwartalnik Akademii Polskiego Filmu", nr 2/2019